Sneeuwpret en sneeuwellende, het ligt zo dicht bij elkaar. Wij houden het (voorlopig) bij het eerste.

 

  

Mannekes, wat een zotte week hier. Vorig weekend is het beginnen sneeuwen. Kei leuk. Direct een slee gekocht en een sneeuwman gemaakt. Maandag lag er nog sneeuw. Genoeg volgens de scholen hier om den boel te sluiten. In een zotte bui beslissen we maandagmiddag naar de bergen te rijden. Het was immers heldere hemel en vollen bak zon. Prachtig zicht op de bergen tijdens de rit daar naar toe. Dat was echt de moeite. De rest van de trip iets minder. Toen we daar aan kwamen was de zon weg en bij het uitstappen vroren we aan de grond. Het was -12! Kamiel meteen bleiten van de koud. Dan maar rap een bar binnen voor ne warme chocomelk. Ah, met slagroom zie ik. Jakkes, geen slagroom maar marshmellows bovenop de chocomelk. Enkel Kamiel kon zoveel zoetigheid aan. 

De volgende dagen bleef de school dicht en werd steeds meer gefocust op het bezoek uit Mortsel. Vandaag was het dan eindelijk zover. Maar net nu had het pas echt goed gesneeuwd. Toen we vanmorgend naar de supermarkt wilden gaan, gleden we gewoon van den oprit. Strooien? Enkel de hoofdbanen. Dan maar de slee gepakt en op avontuur op zoek naar brood en melk. Wel tof, ware het niet dan Annemie kei hard op hard gat viel. Toen bleek dat hun vlucht werd omgeleid, kregen we echt schrik dat ze hier niet zouden geraken. Uitendelijk zijn ze geland met twee uur vertraging. Toen ik naar de luchthaven reed, of beter gleed, heb ik echt met een ei in mijn broek gezeten.

Om 23u20 toosten we op de goede afloop. Milan en Zeno beginnen wat te spelen. Ons jongens slapen al … maar worden toch wakker. Het weerzien is intens en wat dan volgt is moeilijk te beschrijven. De vier jongens beginnen te vertellen, spelen, ravotten, roepen, springen, … na een uur stoppen we ze dan maar terug in bed. Op de foto zie je dat ze echt klaar zijn om rustig te gaan slapen. 

Wat de volgende zullen brengen (behalve sneeuw) weten we nog niet, maar we hebben er wel zin in.

Slaapwel, peter 

PS: Heeft er trouwens iemand sneeuwkettingen voor ne Ford Windstar?

Hoeveel keer nog  slapen voor  Milan en Zeno komen? Nog 4 keer. Ons mannen tellen af naar de blijde intrede van hun boezemvriendjes. Wel normaal na al die maanden. Zo lang zonder vrienden, het zou bijna zielig zijn, mochten ze mekaar niet hebben gehad. Viktor en Kamiel zijn al bijna 5 maanden een onafscheidelijk duo. Om 7u gaat Viktor zijn broer stiekem wakker maken, en voor het slapen geven ze elkaar een knuffel alsof ze het nooit meer  licht zien worden. Het meeste van de tijd daartussen spelen ze samen. Spelen wordt al ravotten en dat eindigt onvermijdelijk met tranen (en een kapotte lamp)  … het is een speciale vorm van broederliefde waar ik vroeger ook mijn deel van heb gehad. Onze Steven was erg gul op dat vlak. Vaak zit ik naar ons jongens te kijken, en vraag ik me af of ze later dezelfde band met elkaar zullen hebben als diegene die ik nu heb met mijn drie bloedbroeders. Zullen ze mekaar ook opvangen als hun lief hun heeft laten zitten? Zullen ze mekaars pijn voelen? Zullen ze op dezelfde feestjes uit den bol gaan? Zullen ze mekaar in ‘t zak zetten met een ijskoud bekerke onder den douche? Zouden ze het ook vreselijk erg vinden om niet samen Kerstmis te kunnen vieren? … Eigenlijk kan ik de gedachte niet verdragen dat die band er niet zou zijn. 

Broederliefde kan op verschillende manieren worden opgebouwd. Met onze Steven heb ik 18 jaar op dezelfde kamer geslapen, en als mijn broer het koud had, of er viel in de garage een wasrekje om, dan ook nog in hetzelfde bed. Met onzen Tim, de liefde en sex consultant, ben ik samen (beetje) volwassen geworden (hij vier jaar eerder dus). Onze Roel heb ik pas leren kennen toen ik zijn Jinleider was. Daar heeft hij me aangenaam verrast, en dat doet hij vandaag nog door ons mailtjes en pakjes te sturen. 

Vakanties zijn ideaal om broederliefde op te bouwen. Zes maanden Seattle is voor de broederliefde van Viktor en Kamiel wat Epo voor de koers is. Pure doping. In een bootje op het meer of in een bobslee van den berg, zolang het maar samen is, hebben ze er plezier in. Viktor en Kamiel zijn een team voor het leven, ook al zullen de volgende twee weken even andere speelmakkers belangrijker zijn.

Dat de Amerikanen konden overdrijven wisten we al lang. Hèt moment van ‘t jaar is dan ook aangebroken om zich weer volledig te laten gaan in het decoreren van hun villa’s. Merry Christmas, ja we zullen het geweten hebben.

Vorig weekend waren we  in de late namiddag nog naar een dierentuin gereden. De foto’s van hun ‘Zoo Light’ site zagen er  veelbelovend uit, en het  leek het een beetje op de winter Efteling ( maar dan met dieren in plaats van het sprookjesbos). Tot we daar aankwamen…Jezus, wat was dat een vergissing zeg! We hebben geen enkel echt dier gezien (buiten een voorhistorisch aquarium waar het glas zo vuil was dat je de vissen amper zag zwemmen). Alles, maar dan ook alles was versierd met gekleurde lichtjes, en de dieren werden uitgebeeld met zo van die lichtdraden. Zelden zoveel kitch bij elkaar gezien. Ons jongens vonden het wel mooi, maar ze vroegen zich om den duur toch af waar de leeuw en de olifanten bleven. Niet dus. Deze trip komt zeker op ons lijstje van ‘foute uitstappen’, alhoewel we er nadien nog hard hebben mee moeten lachen.

Als ik deze dagen rondcross met de auto, dan moet ik bij sommige huizen echt efkens stoppen van verbazing. Elke dag komen er nieuwe toppers bij.  Heb geprobeerd om er een paar  op foto vast te leggen (zie foto 3), maar eigenlijk gaat dat niet. Onze Kamiel vindt het toch spijtig dat wij ons huis niet zo mooi versieren. ‘Nee Kamiel, dat is echt over the top’, zegt Viktor.  De kerstdecoratie die ik zelf heb gemaakt (met retrostofkes en gewone witte lichtjes), vallen dus volledig in het niets in vergelijking met wat ze  bij de buren zien.  

Soit, het is echt wel lachen en we komen volledig  in de sfeer. Ook al heb ik echt een lastige week achter de rug. Ik had plots een gevoel dat ik iedereen zo miste  en had het hier allemaal wat gehad. De kindjes in de preschool waren verschrikkelijk druk, regen regen van maandag tot vrijdag, mijn geduld dat  serieus op de proef werd gesteld toen Viktor voor de zoveelste keer de ‘b’ en de ‘d’ verwisselde bij het lezen, Kamiel die voor de tweede keer een lamp brak in de living,…

Maar ik heb me terug volledig herpakt. ‘t Is hier ondertussen beginnen sneeuwen en donderdag komt de familie Wuyts op bezoek. Echt iets om naar uit te kijken. Kerstfeest, nieuwjaarsfeest in San Fransisco…Ben alvast vandaag  nog wat cadeautjes gaan kopen. Iemand moest hier toch die economie redden hé. Was het niet?

Love you, Annemie

 

Nog straffer: bidden voor de auto-industrie in Detroit. Met SUV’s achter het altaar. HALLELUJA!

We beleven een economische recessie. Het is crisis. Zelfs wie geen kranten leest en enkel naar kookprogramma’s kijkt, weet dat. Maar wat betekent dat, crisis. Afgelopen maand gingen in VS een half miljoen jobs verloren. Iemand iets van gemerkt? Had de Sint minder snoepgoed bij? Iemand van plan wat minder pakjes onder de kerstboom te leggen? Wij niet. (Onze Viktor heeft dat van hem trouwens al gevonden). En toch heeft ‘de crisis’ zich ook al aan ons getoond, zij het van op enige afstand en nooit in volle glorie.

1. Toen ons ma en pa hier waren (september), kreeg de beurs voor het eerst klappen. De waarde van hun brave-huisvader-Fortis- aandelen  smolt als boter voor de zon. Vele spaarders zagen hetzelfde gebeuren. Verder bleek ook de citibank, hun (en Yves Leterme) in ‘t zak te hebben gezet. Kortom, een bijt uit de appel voor de dorst, maar geen man over boord. 

2. In november zou de personeelsdirect van New Holland, alias mijn schoonbroer uit Italië, hier normaal op bezoek komen. Maar plots werden alle vluchten voor het management tijdelijk opgeschort. Jawel, crisis.

3. Vorige week waren het hier op d’unif  ’jobtalks’ voor een nieuwe profplaats. Drie kandidaten uit verschillende uithoeken van de VS kwamen het beste van zichzelf geven in een proefles. Woensdag was het de beurt aan kandidaat nummer 2. Enkele uren voor haar les, werd op universitair niveau een onmiddellijke wervingsstop afgekondigd. Jawel, inclusief diegenen die bezig waren. Er volgde nog een pleidooi om toch naar haar proefles te komen luisteren …. Opnieuw, niemand zal er honger door lijden, maar toch wel hallucinant voor de betrokkenen. 

4. De zwaarste slachtoffers bevinden zich zoals steeds onderaan de ladder. In de VS nog meer dan bij ons. Het sociaal vangnet heeft hier serieuze gaten. Seattle is een rijke stad, het aantal bedelaars is er beperkt, maar toch sliepen er vorig jaar 2700 mensen op straat in deze stad. Men verwacht nu dat dit aantal stevig zal stijgen. De voedselbanken en anderen tellen een derde meer klanten. De mails met oproep om geld en eten te geven volgen elkaar snel op. X-mas is voor velen toch een aanleiding om ‘iets’ te doen. Een sociaal actieve collega riep nu  ook op om tenten en slaapzakken te schenken aan een organisatie voor daklozen. De grootste vijand is niet de koud, maar de lokale politie die af en toe al hun spullen afpakt. In de hoop dat ze dan elders gaan liggen? Toch wel straf.

Deze week waren Annemie en ik over de crisis aan het praten. (we doen ook leuke dingen hoor). Ik probeerde zover ik het zelf snap uit te leggen hoe de crisis is kunnen ontstaan. Cruciaal is vooral het dalende consumentenvertrouwen. Mensen stellen (grote) aankopen uit, bedrijven verkopen minder, mensen staan op straat, kopen minder … . Het antwoord van mijn vrouw – “Als er dus meer mensen zouden zijn  zoals ik,  zou de crisis dus veel minder erg zijn”.  - is zelden economisch zo juist geweest. Denk ik.

Sinds we hier zijn doen we ons best om aan te passen. Dat lukt aardig. Een belangrijk deel van dat integratieproces is het overnemen van de feestdagen. Afgelopen donderdag was het Thanksgiving, en dat hebben we gevierd met Lance en zijn zoon Oliver (zijn vrouw was op congres). Op Thanksgiving wordt herdacht dat de Native Amercians (beter bekend als d’Indianen) de eerste Europese inwijkelingen (illegalen dus eigenlijk) hebben helpen overleven tijdens de koude winter na hun aankomst in Amerika. Als dank hebben die eerste settlers later alle Indianen uitgemoord. Tot zover de geschiedenisles. Herdenken betekent op z’n Amerikaans vooral eten. Jawel zo’n kei grote kalkoen. Wel lekker, ook nog de dagen nadien tussen den boterham. Het was er trouwens erg knap daar in de natuur. Mooi huisje in de bossen, een beetje zoals de Ardennen, maar dan met de zee erbij (maar zonder lelijke appartementen). Het waren eigenlijk twee huisjes, erg gezellig en authentiek, en dat van ons had ook een tv, dvd-speler en … jacuzzi. Het blijven Amerikanen hé. 

Nu maken de mensen zich hier al klaar voor het kerstfeest. Nog een weetje: de Amerikanen verzamelen de helft van hun calorieën tussen Thanksgiving en Oudjaar. 

Nee, Sinterklaas komt hier niet Elena. De oude wijze man houdt niet van vliegen naar ‘t schijnt. Maar de kerstman, alias Santa Claus, staat ook al met veel ongeduld te wachten. Dus geen paniek.  

Maar we doen nog wel meer Amerikaanse dingen. Gaan joggen bijvoorbeeld. Eerst ik, en dan Annemie samen met Evy Gruyaert (inclusief de platte ‘donna’ muziek). Ja Evy woont hier achter den hoek (hihi, die peter toch). Echt sportief, dat we dan meteen compenseren door een grote koffie (vorige week nog op een terras, terwijl het in België aan het sneeuwen was) of een nog grotere hamburger. Jawel, het enige wat de Amerikaanse keuken heeft voortgebracht: ne vettige hamburger met frieten. Uit onze vergelijkende studie blijkt wel dat er echt zalige burgers zijn … maar ook heel slechte. De laatste keer was het broodje van mijn double bacon zo nat van het vet dat ik den boel niet meer kon samenhouden.  Ons kids kiezen nog steeds voor McDonalds (alias de grote M), maar dat is vooral voor het speelgoed dat ze erbij krijgen. Ik ben er ondertussen al een beetje aan verslaafd, Annemie is iets minder enthousiast met mijn burgerstudie. Ze probeert dan ook steeds iets anders te bestellen in die hamburgertenten, zoals vorige keer toen ze dacht calamares te krijgen, maar het bleken gefrituurde ajuinringen te zijn. Niet te vreten. (Misschien hadden de Fonnie en de Patrick het in hun frituurperiode nog wel mee binnengespeeld, na dien boulet met koude curry).

Tot slot, heb ik ook nog een staaltje gezien van het Amerikaanse underground leven, tijdens een concert van de SUPER SUCKERS, naar eigen zeggen de greatest rock&roll band in the fucking world.

Om aan dat gemis iets te doen, nodigen we zowat iedereen uit die we kennen. Vorige week is Viktor’s klasgenoot Toriq komen spelen, en van de week is mijn lokale buddy Tim komen eten. Hij had zijn puppy bij, groot succes bij de kids (zie foto). Dit weekend is het thema Scandinavië. Vandaag zijn we op stap geweest met mijn Zweedse collega’s, best gezellig, en morgen komt nog een IJslands koppel eten, deze keer van annemie haar job in de pre-school. Volgende week is het Thanksgiving, hét familiefeest bij uitstek, en heeft Lance ons uitgenodigd in zijn buitenverblijf (of beter 2 hutten ergens in de bossen waar ook al eens een beer komt mee-eten). 

We missen jullie nog altijd, maar het blijft wel boeiend allemaal. Deze week was het ook oudercontact voor Viktor. Nogmaals, de beste juf ooit. Ze wist niet dat Viktor niet het hele jaar bleef. Toen we zeiden dat we eind januari terug gingen, vond ze dat wel kei spijtig. Het gevoel was wederzijds.

Ondertussen is het alweer bedtijd. Slaapwel Viktor. “See you tomorrow, peet”. Hmm, dat gaat hij in Mortsel wel terug moeten afleren.

Wie de fijne verslagen van Stefaan en Kristien leest (zie onder), denkt allicht dat ons leven hier niet beter kan. Dat is vaak zo, maar niet altijd. Bijvoorbeeld: normaal moest nu een Zweeds koppel komen eten, maar ze hebben daarnet afgebeld omdat hun dochtertje ziek is. Kan gebeuren. In Mortsel zouden we dan snel iemand anders bellen, nu kan dat niet. Op zo ‘n moment lijken vrienden en familie heel ver weg, ook al hangen er hier veel aan de muur. Wat een gemis. Maar we blijven niet bij de pakken zitten. Morgen komt Tariq spellen. Een vriendje uit de klas van Viktor. Hij lijkt een beetje op Obama zegt Viktor. (Wat klinkt dat plots positief. Vroeger zouden we nen bruine hebben gezegd. Wij denken eerder Indische roots ofzo, maar we hebben die jongen en z’n ouders nog nooit ontmoet)  Hopelijk bellen ze niet af. 

‘Love you so much’

 

Viktor is een echte Amerikaan. Hij spreekt Seattle ‘vuil’ uit, zoals het hoort, en hij loves everybody so much. En Kamiel weet zeker voor wie hij zou stemmen (hoewel er ten huize Van Aelst – Van den Eynde misschien niet veel keuze is). Beiden juichten als echte liberals toen de verlossende boodschap kwam dat hun kandidaat het gehaald had. Vorige week genoot ik een paar dagen van de gastvrijheid van de Vannies in Seattle. Genieten is het juiste woord. Hoewel het voor mij ook werken was (ik moest die reis toch op een of andere manier terugbetaald kunnen krijgen) zal me toch vooral de tijd bij Peter en Annemie bijblijven. Gezellig bijkletsen, verkiezingsuitzendingen bekijken op reusachtige TV, om 5 uur ’s morgen mail checken (jetlag), chauffage die om 6.30 uur aanslaat (ik sliep in de kelder), met de minivan naar de UW, kinderen op de schoot en rollebollen, verbazend lekker brood, rustig en multimediaal ontbijt (TV, computer…), lopen naar de schoolbus, shoppen en niets vinden, gaan lopen met Peter die na 12 (twaalf!) minuten terug naar huis keert, vruchteloos zoeken naar de bergen in de verte (die er zouden moeten zijn ergens achter de mist en het regengordijn), discussiëren over politiek, wilde onderzoeks- en schrijfplannen maken…  En Kristien, als we nog eens (met het kaartspelen) kunnen samenspannen tegen Peter en Annemie zullen we het niet laten!

Thank you so much.

Stefaan