We zijn bijna klaar. Annemie is nog als ne zot den oven aan het schrobben. Ik heb net een uur onze zakken zitten wegen en gerief zitten verplaatsen. Pas nu begrijp ik de waarde van de reistip “neem een lege valies mee”. Een extra zak kost 200$, dan maar wat proppen en dingen achter laten. Tijd om even te bezinnen, met een laatste lek wijn. We hebben hier vaak geschreven over de dingen, of beter mensen die we missen. Eens in Mortsel zullen we ook wel wat missen. Daarover gaat ons laatste lijstje. Een top 3 van wat we na 6 maanden Seattle zullen missen:

1. De vriendelijkheid van de mensen. De mensen begroeten je hier op straat, ze helpen je verder in de winkel, en horen graag waar je vandaan komt. “Ah Belgium … love the choclate, great beer.” “I have been to Bruges …”. Annemie kon gaan shoppen, en blij terugkomen ZONDER iets gekocht te hebben. 5 mensen hadden haar aangesproken op haar nieuwe botten, iemand gevraagd haar te helpen met de keuze van een nieuwe zonnebril, …. In beide scholen was er een en al begrip voor de taalachterstand van onze kids. Ze beschouwden het eerder als een verrijking dan als een last. Ik krijg plots medelijden met nieuwkomers in België.

2. Ruimte. Er is hier gewoon veel meer plaats om te spelen, te zwemmen, te wandelen, de auto op den oprit te parkeren en de fietsen in de garage te zetten. Nee, ons gezellig huis in Mortsel hebben we niet gemist. 

3. De natuur. Seattle is een leuke stad, veel te zien, vanalles te doen. Maar het is toch vooral de natuur die we zullen missen. In onze wijk hier staan meer bomen tussen de huizen dan in het Peerdsbos. En dan op een zonnige dag het zicht op de bergen, het zwemmen in de meren … ik val in herhaling. Opvallend is toch vooral dat de Amerikanen de natuur (toch hier aan de westkust) ongerept laten. Nergens is er een café of restaurant langs het water of aan een park. Meermaals dachten we: Hier nu even zitten met ne Leffe. Maar commerce en natuur gaan hier niet samen.

Vielen net buiten de top-3: onze blog en jullie reacties daarop, de quality time met het gezin, mijn tijd voor onderzoek, de rode en blauwe donuts, de vele restaurantbezoekjes, … en mijnen blauwe kamerjas die volgens Annemie versleten was maar die ik nog graag de volgende 20 jaar had gedragen.

Morgen om 5uur stipt rijden we met een zwarte SUV naar de luchthaven. Misschien volgt 24uur later dan nog wel een blogbericht over de reis, misschien ook niet. Een vervolg op deze blog komt er niet. Geef toe ‘VanAAlstjes in Leiden’ het klinkt echt niet. 

Bye, Bye