“Mama, wie is Martin Luther King eigenlijk?”, vroeg Viktor een paar dagen geleden. Oei, geen gemakkelijke klus om dat even aan een zesjarige uit te leggen. “Ah, dat was dus wel ne goeie meneer. En euh die zorgde ervoor dat de blanken en zwarten terug vriend werden…”  Ik denk wel dat hij het een beetje begrepen had, al waren de woorden ‘blank’ en ‘zwart’ voor hem heel abstract. In Viktor’s fantasie ben je ‘ne goeie’, of ‘ne slechte’, maar of daar een huidskleur mee te maken heeft, daar had hij blijkbaar nog nooit bij stil gestaan. (dat hij uiteindelijk vermoord werd, hebben we ook maar weggelaten) 

Toen ik vrijdag mee ging helpen in zijn school werd me alles duidelijk waarom hij die vraag stelde.  Het was ‘Martin Luther King celebration’ (en maandag volgt nog een verlofdag ter zijner ere). In alle klassen konden de kinderen noodles proeven, omdat in alle landen van de wereld de mensen noodles eten, maar overal anders worden klaargemaakt. Er werden verhalen verteld over verschillende culturen, de school was helemaal versierd met prachtige portretten van MLK die de kinderen zelf hadden getekend. Een schitterend concept waar ikzelf  ook veel heb bijgeleerd.

Echt zo interessant om eens van op afstand te zien hoe het er in andere scholen aan toe gaat. Ok, blijkbaar staat het onderwijs in Vlaanderen aan de top , maar wat ik hier gezien heb (zowel bij Viktor als bij Kamiel) is echt sterk. De juffen die zo’n enthousiasme uitstralen, de discipline en mondigheid bij de kinderen, de high-technologie (alle leerkrachten hebben een microfoontje rond hun nek hangen waar ze heel de dag door praten, zo hoeven ze hun stem nooit te verheffen, elke klas is uitgerust met smartboard en  een tiental Apple computers waar de kinderen hun grafische kunsten kunnen oefenen). Viktor werd ook heel het schooljaar bijgestaan door Michael, zijn oudere buddy en lokale held.  Ik heb geen idee of alle scholen in de US zo goed zijn, maar Viktor’s school is top.

Om even terug te komen op Martin Luther King; de man had dus een droom. En het feit dat dinsdag Obama officieel president wordt, maakt dat zijn droom alvast een beetje (veel?) is uitgekomen. 

Wel, ik had een tweetal maanden geleden ook een droom. Wel  iets bescheidener in omvang, maar kom…Ik moest en zou rond het ‘Greenlake’ kunnen lopen, zonder één keer te stoppen (dat is 5 km). En, beste mensen, dat is me vandaag gelukt. Yes, I Can!  Ge kunt niet geloven hoe fier ik was op mezelf. Ben het nu aan ‘t vieren met een zalig goei glaske wijn en een dafalgan omdat alles zeer doet. Die calorieën die ik er vandaag heb afgelopen, zijn er alweer terug bij. En Peter is één van de 35 miljoen Amerikanen die nu naar ‘American Idol’ zit te kijken. Het moet niet altijd politiek zijn.