Tijdens ons verblijf hier in Seattle hebben we geleerd dat afstand heel absoluut is, en tegelijk erg relatief.

Afstand kan soms heel moeilijk te overbruggen zijn. Elke meter telt dan. Straks gaan we nog eens joggen rond het meer … ik weet nu al dat die laatste meters zeer gaan doen. Toen we begin augustus in het vliegtuig zaten naar Seattle had Annemie het lastig met die afstand. “We vliegen over Groenland … én we zijn nog niet half weg”. Ik vond het reuze meevallen, Annemie voelde zich vreselijk ver van huis. Toegegeven, we zitten ook ver. Ik weet niet precies hoeveel duizenden kilometers, maar het tijdsverschil van 9 uur zegt genoeg. Het verklaart ook waarom heel wat vrienden en familie hier nooit zijn geraakt … te ver (te duur). En waarom wij niet even zijn overgevlogen voor den trouw van Hans en Annelies.  

Tegelijk hebben we geleerd dat die afstand erg relatief is. Ik had gisteren schoonbroer Gert aan de lijn. De lijn was beter dan deze tussen Rumst en Mortsel. En dan zwijgen we nog over email, blog en skype. De paar keer dat we met het thuisfront hebben geskyped (zie foto) voelden we ons erg dichtbij (en ook weer erg ver). Een mailtje van Jef en Cis om te zeggen dat ze met oudjaar een kwis over ons hadden gedaan, ging recht naar het hart. Vaak hebben we hier moeten denken aan ons ma en pa, die een jaar in de Congo hebben gewoond zonder al deze moderne snufjes. Brieven schrijven was hun enigste contact met thuis. We zouden het ons werkelijk niet kunnen voorstellen. Al moeten we wel toegegeven dat echte post uit de brievenbus halen altijd een klein feestje was.

Mijn ouders hadden ook geen bezoek in Congo. Dat zou ons dood zijn geweest. We hebben hier echt genoten van elk bezoek. Ja, afstand kan mensen ook dichter bij elkaar brengen. Dat wisten we al van onze bezoekjes aan de Breyntjes in Turijn. Je eet, leeft, slaapt samen, en daarnaast probeer je zoveel mogelijke leuke dingen te doen. Het is meestal kort, maar intenser dan wekelijks bij elkaar binnen lopen. Ook onzen Tim moet ik gelijk geven toen hij me vooraf zei dat hij nooit zo close is geweest met ons vader als die week in New York. We hebben hier mensen écht beter leren kennen, sommige daarvan wonen amper 200m van huis in Mortsel. Morgen komt onze laatste bezoeker. Jesper, een Zweed die een jaar in Florida aan d’unif werkt, en genoeg heeft van al de zon daar. Na een paar honderd mails met hem kijk ik echt wel naar uit naar ‘real’ contact. 

Binnen twee weken vliegen we terug. Een hele afstand. Maar als we daar iedereen terug zien zal snel blijken hoe relatief afstand echt wel is. Het zal zijn alsof we nooit zijn weg geweest.