Bij de Van Aelsten hebben we de gewoonte om elk kerstfeest te onthouden door het een naam te geven. Zo was er enkele jaren geleden ’da jaar dat Nora de cadeau voor hare man al (onder) aan had’ . Of al langer geleden: ‘da jaar dat onze Steven naar zijn kamer vloog’, en ’da jaar dat onze Steven wééral naar zijn kamer vloog’. Dit jaar lag de naam al op voorhand vast : “da jaar dat Peter & Annemie er ni waren maar Carolien wel”. (Jawel, twee Hollanders aan de feesttafel in de Ganzenbollaan). Hier in Seattle besloten we deze naam-traditie verder te zetten. Eerst dachten we om deze editie te dopen als: “da jaar dat we waren ingesneeuwd en kerstinkopen met de slee moesten doen”. Maar ’s middags begon het te regenen, en leek de naam al achterhaald.

Andere namen die kans maakten: ‘da jaar dat de kinderen allerlei cadeautjes kregen, maar het meest plezier hadden met een lichtstokje’ (zie foto). Die naam vonden we wat te lang. ‘Da jaar dat Ben en Peter een uur waren bezig geweest den auto terug op den oprit te parkeren’, zagen de mannen niet zitten. En ook ‘da jaar dat Annemie en Eva alleen met moonboots en een kerstmuts door de sneeuw liepen’ vond niet iedereen geslaagd. Daarom hebben we maar gekozen voor het krachtige ‘da jaar met de kalkoen’. Jawel, we hebben weer zo’n groot beest bereid en toch half opgegeten. Het wantrouwen op voorhand was groot, maar het was best lekker en heel feestelijk. Jammer dat de foto’s van Kamiel en Zeno die aan een reusachtig been aan het peuzelen waren mislukt zijn (dju toch).

Het kerstfeest 2008, ‘da jaar met de kalkoen’ is eentje om te onthouden. Het was gezellig, lekker, en veel ambiance (met dj Ben 10). The day after zitten we hier met een kleine kater, en zonder auto. (Onze vrienden zijn er al mee naar San Francisco vertrokken; wij vliegen hen binnen enkele dagen achterna). We hebben Eva, Ben, Milan en Zeno maar een fractie van ‘ons’ Seattle kunnen laten zien. Een zwaar gehavende citytrip. Maar aan de kerstdis waren we het wel eens dat het een heel leuke week was. De kinderen hebben non-stop gespeeld en de volwassenen veel gebabbeld, gelachen en de slee vooruit getrokken. Een week met een hoog ‘feel good’ gehalte. We missen onze vrienden al een beetje, en kijken uit naar het weerzien in San Fran.