We beleven een economische recessie. Het is crisis. Zelfs wie geen kranten leest en enkel naar kookprogramma’s kijkt, weet dat. Maar wat betekent dat, crisis. Afgelopen maand gingen in VS een half miljoen jobs verloren. Iemand iets van gemerkt? Had de Sint minder snoepgoed bij? Iemand van plan wat minder pakjes onder de kerstboom te leggen? Wij niet. (Onze Viktor heeft dat van hem trouwens al gevonden). En toch heeft ‘de crisis’ zich ook al aan ons getoond, zij het van op enige afstand en nooit in volle glorie.

1. Toen ons ma en pa hier waren (september), kreeg de beurs voor het eerst klappen. De waarde van hun brave-huisvader-Fortis- aandelen  smolt als boter voor de zon. Vele spaarders zagen hetzelfde gebeuren. Verder bleek ook de citibank, hun (en Yves Leterme) in ‘t zak te hebben gezet. Kortom, een bijt uit de appel voor de dorst, maar geen man over boord. 

2. In november zou de personeelsdirect van New Holland, alias mijn schoonbroer uit Italië, hier normaal op bezoek komen. Maar plots werden alle vluchten voor het management tijdelijk opgeschort. Jawel, crisis.

3. Vorige week waren het hier op d’unif  ’jobtalks’ voor een nieuwe profplaats. Drie kandidaten uit verschillende uithoeken van de VS kwamen het beste van zichzelf geven in een proefles. Woensdag was het de beurt aan kandidaat nummer 2. Enkele uren voor haar les, werd op universitair niveau een onmiddellijke wervingsstop afgekondigd. Jawel, inclusief diegenen die bezig waren. Er volgde nog een pleidooi om toch naar haar proefles te komen luisteren …. Opnieuw, niemand zal er honger door lijden, maar toch wel hallucinant voor de betrokkenen. 

4. De zwaarste slachtoffers bevinden zich zoals steeds onderaan de ladder. In de VS nog meer dan bij ons. Het sociaal vangnet heeft hier serieuze gaten. Seattle is een rijke stad, het aantal bedelaars is er beperkt, maar toch sliepen er vorig jaar 2700 mensen op straat in deze stad. Men verwacht nu dat dit aantal stevig zal stijgen. De voedselbanken en anderen tellen een derde meer klanten. De mails met oproep om geld en eten te geven volgen elkaar snel op. X-mas is voor velen toch een aanleiding om ‘iets’ te doen. Een sociaal actieve collega riep nu  ook op om tenten en slaapzakken te schenken aan een organisatie voor daklozen. De grootste vijand is niet de koud, maar de lokale politie die af en toe al hun spullen afpakt. In de hoop dat ze dan elders gaan liggen? Toch wel straf.

Deze week waren Annemie en ik over de crisis aan het praten. (we doen ook leuke dingen hoor). Ik probeerde zover ik het zelf snap uit te leggen hoe de crisis is kunnen ontstaan. Cruciaal is vooral het dalende consumentenvertrouwen. Mensen stellen (grote) aankopen uit, bedrijven verkopen minder, mensen staan op straat, kopen minder … . Het antwoord van mijn vrouw – “Als er dus meer mensen zouden zijn  zoals ik,  zou de crisis dus veel minder erg zijn”.  - is zelden economisch zo juist geweest. Denk ik.