Sinds we hier zijn doen we ons best om aan te passen. Dat lukt aardig. Een belangrijk deel van dat integratieproces is het overnemen van de feestdagen. Afgelopen donderdag was het Thanksgiving, en dat hebben we gevierd met Lance en zijn zoon Oliver (zijn vrouw was op congres). Op Thanksgiving wordt herdacht dat de Native Amercians (beter bekend als d’Indianen) de eerste Europese inwijkelingen (illegalen dus eigenlijk) hebben helpen overleven tijdens de koude winter na hun aankomst in Amerika. Als dank hebben die eerste settlers later alle Indianen uitgemoord. Tot zover de geschiedenisles. Herdenken betekent op z’n Amerikaans vooral eten. Jawel zo’n kei grote kalkoen. Wel lekker, ook nog de dagen nadien tussen den boterham. Het was er trouwens erg knap daar in de natuur. Mooi huisje in de bossen, een beetje zoals de Ardennen, maar dan met de zee erbij (maar zonder lelijke appartementen). Het waren eigenlijk twee huisjes, erg gezellig en authentiek, en dat van ons had ook een tv, dvd-speler en … jacuzzi. Het blijven Amerikanen hé. 

Nu maken de mensen zich hier al klaar voor het kerstfeest. Nog een weetje: de Amerikanen verzamelen de helft van hun calorieën tussen Thanksgiving en Oudjaar. 

Nee, Sinterklaas komt hier niet Elena. De oude wijze man houdt niet van vliegen naar ‘t schijnt. Maar de kerstman, alias Santa Claus, staat ook al met veel ongeduld te wachten. Dus geen paniek.  

Maar we doen nog wel meer Amerikaanse dingen. Gaan joggen bijvoorbeeld. Eerst ik, en dan Annemie samen met Evy Gruyaert (inclusief de platte ‘donna’ muziek). Ja Evy woont hier achter den hoek (hihi, die peter toch). Echt sportief, dat we dan meteen compenseren door een grote koffie (vorige week nog op een terras, terwijl het in België aan het sneeuwen was) of een nog grotere hamburger. Jawel, het enige wat de Amerikaanse keuken heeft voortgebracht: ne vettige hamburger met frieten. Uit onze vergelijkende studie blijkt wel dat er echt zalige burgers zijn … maar ook heel slechte. De laatste keer was het broodje van mijn double bacon zo nat van het vet dat ik den boel niet meer kon samenhouden.  Ons kids kiezen nog steeds voor McDonalds (alias de grote M), maar dat is vooral voor het speelgoed dat ze erbij krijgen. Ik ben er ondertussen al een beetje aan verslaafd, Annemie is iets minder enthousiast met mijn burgerstudie. Ze probeert dan ook steeds iets anders te bestellen in die hamburgertenten, zoals vorige keer toen ze dacht calamares te krijgen, maar het bleken gefrituurde ajuinringen te zijn. Niet te vreten. (Misschien hadden de Fonnie en de Patrick het in hun frituurperiode nog wel mee binnengespeeld, na dien boulet met koude curry).

Tot slot, heb ik ook nog een staaltje gezien van het Amerikaanse underground leven, tijdens een concert van de SUPER SUCKERS, naar eigen zeggen de greatest rock&roll band in the fucking world.