We zijn bijna klaar. Annemie is nog als ne zot den oven aan het schrobben. Ik heb net een uur onze zakken zitten wegen en gerief zitten verplaatsen. Pas nu begrijp ik de waarde van de reistip “neem een lege valies mee”. Een extra zak kost 200$, dan maar wat proppen en dingen achter laten. Tijd om even te bezinnen, met een laatste lek wijn. We hebben hier vaak geschreven over de dingen, of beter mensen die we missen. Eens in Mortsel zullen we ook wel wat missen. Daarover gaat ons laatste lijstje. Een top 3 van wat we na 6 maanden Seattle zullen missen:

1. De vriendelijkheid van de mensen. De mensen begroeten je hier op straat, ze helpen je verder in de winkel, en horen graag waar je vandaan komt. “Ah Belgium … love the choclate, great beer.” “I have been to Bruges …”. Annemie kon gaan shoppen, en blij terugkomen ZONDER iets gekocht te hebben. 5 mensen hadden haar aangesproken op haar nieuwe botten, iemand gevraagd haar te helpen met de keuze van een nieuwe zonnebril, …. In beide scholen was er een en al begrip voor de taalachterstand van onze kids. Ze beschouwden het eerder als een verrijking dan als een last. Ik krijg plots medelijden met nieuwkomers in België.

2. Ruimte. Er is hier gewoon veel meer plaats om te spelen, te zwemmen, te wandelen, de auto op den oprit te parkeren en de fietsen in de garage te zetten. Nee, ons gezellig huis in Mortsel hebben we niet gemist. 

3. De natuur. Seattle is een leuke stad, veel te zien, vanalles te doen. Maar het is toch vooral de natuur die we zullen missen. In onze wijk hier staan meer bomen tussen de huizen dan in het Peerdsbos. En dan op een zonnige dag het zicht op de bergen, het zwemmen in de meren … ik val in herhaling. Opvallend is toch vooral dat de Amerikanen de natuur (toch hier aan de westkust) ongerept laten. Nergens is er een café of restaurant langs het water of aan een park. Meermaals dachten we: Hier nu even zitten met ne Leffe. Maar commerce en natuur gaan hier niet samen.

Vielen net buiten de top-3: onze blog en jullie reacties daarop, de quality time met het gezin, mijn tijd voor onderzoek, de rode en blauwe donuts, de vele restaurantbezoekjes, … en mijnen blauwe kamerjas die volgens Annemie versleten was maar die ik nog graag de volgende 20 jaar had gedragen.

Morgen om 5uur stipt rijden we met een zwarte SUV naar de luchthaven. Misschien volgt 24uur later dan nog wel een blogbericht over de reis, misschien ook niet. Een vervolg op deze blog komt er niet. Geef toe ‘VanAAlstjes in Leiden’ het klinkt echt niet. 

Bye, Bye

Het einde van ons verblijf is nabij en ik besluit nog eens mee te gaan naar Viktor’s school. In de gang worden we begroet door kinderen van alle leeftijden, vooral meisjes (Hii Viktorrr). Een Amerikaanse gewoonte die we wel kunnen smaken. Ik doe nog een laatste babbel met de superjuf, die me er een gratis knuffel bijgeeft. Ik beheers me. Dan naar  de school van Kamiel. We droppen er al ons speelgoed, slee en andere dingen die we niet mee kunnen terugnemen. Kamiel heeft er zin in, de juf stond er immers op vandaag al zijn verjaardag te vieren. Bye Kamiel. Terug in de auto richting Greenlake waar Annemie en ik samen ‘een 5K rondje’ lopen. Het gaat goed, geen van ons beide heeft een Dafalgan nodig achteraf. Na een douchke begin ik aan de lesvoorbereidingen voor mijn eerste vak in Leiden. Heb het lang uitgesteld, maar nu doe ik nauwelijks nog iets anders, behalve wat naar Obama kijken dan. Wat later zijn Annemie en Kamiel terug. Het afscheid is Annemie zwaarder gevallen dan verwacht. “Iedereen was er altijd zo lief …”. In de namiddag beginnen we wat in te pakken. We kijken nog eens naar ons ‘to do’ lijstje. Ik bel voor de speeding ticket, met de vraag of ik die al mag betalen. 238 dollar verdwijnt van de rekening. Even slikken. Nog een poging doen de auto te verkopen? De garage geeft er amper 1500 dollar voor. Auw, dat is pas een tegenvaller. Zaterdag nog eens proberen. Ik kijk naar wat foto’s die we dit weekend hebben genomen. Een zalig weekend in de zon, met prachtige uitzichten op de bergen. “Seattle in the sun is hard to beat”. Jammer dat sommige van onze gasten dit niet hebben kunnen zien. Annemie schenkt een wijntje in en vraagt wat voor muziekje ze moet opzetten. Mijn vrouw is cool. 

Morgen nog een lunch met Lance en ’s avonds gaan eten met vriend Tim en zijn knappe Indische madam. Toch nog wat leuke vooruitzichten tussen de inpak en de opkuis. En dan zondag heel vroeg naar de luchthaven … Het is een erg mooie, intense tijd geweest, maar het is ook genoeg geweest. We zijn nu ingesteld op teruggaan en denken aan alle leuke dingen die ons daar te wachten staan. Op die jetlag na dan.

“Mama, wie is Martin Luther King eigenlijk?”, vroeg Viktor een paar dagen geleden. Oei, geen gemakkelijke klus om dat even aan een zesjarige uit te leggen. “Ah, dat was dus wel ne goeie meneer. En euh die zorgde ervoor dat de blanken en zwarten terug vriend werden…”  Ik denk wel dat hij het een beetje begrepen had, al waren de woorden ‘blank’ en ‘zwart’ voor hem heel abstract. In Viktor’s fantasie ben je ‘ne goeie’, of ‘ne slechte’, maar of daar een huidskleur mee te maken heeft, daar had hij blijkbaar nog nooit bij stil gestaan. (dat hij uiteindelijk vermoord werd, hebben we ook maar weggelaten) 

Toen ik vrijdag mee ging helpen in zijn school werd me alles duidelijk waarom hij die vraag stelde.  Het was ‘Martin Luther King celebration’ (en maandag volgt nog een verlofdag ter zijner ere). In alle klassen konden de kinderen noodles proeven, omdat in alle landen van de wereld de mensen noodles eten, maar overal anders worden klaargemaakt. Er werden verhalen verteld over verschillende culturen, de school was helemaal versierd met prachtige portretten van MLK die de kinderen zelf hadden getekend. Een schitterend concept waar ikzelf  ook veel heb bijgeleerd.

Echt zo interessant om eens van op afstand te zien hoe het er in andere scholen aan toe gaat. Ok, blijkbaar staat het onderwijs in Vlaanderen aan de top , maar wat ik hier gezien heb (zowel bij Viktor als bij Kamiel) is echt sterk. De juffen die zo’n enthousiasme uitstralen, de discipline en mondigheid bij de kinderen, de high-technologie (alle leerkrachten hebben een microfoontje rond hun nek hangen waar ze heel de dag door praten, zo hoeven ze hun stem nooit te verheffen, elke klas is uitgerust met smartboard en  een tiental Apple computers waar de kinderen hun grafische kunsten kunnen oefenen). Viktor werd ook heel het schooljaar bijgestaan door Michael, zijn oudere buddy en lokale held.  Ik heb geen idee of alle scholen in de US zo goed zijn, maar Viktor’s school is top.

Om even terug te komen op Martin Luther King; de man had dus een droom. En het feit dat dinsdag Obama officieel president wordt, maakt dat zijn droom alvast een beetje (veel?) is uitgekomen. 

Wel, ik had een tweetal maanden geleden ook een droom. Wel  iets bescheidener in omvang, maar kom…Ik moest en zou rond het ‘Greenlake’ kunnen lopen, zonder één keer te stoppen (dat is 5 km). En, beste mensen, dat is me vandaag gelukt. Yes, I Can!  Ge kunt niet geloven hoe fier ik was op mezelf. Ben het nu aan ‘t vieren met een zalig goei glaske wijn en een dafalgan omdat alles zeer doet. Die calorieën die ik er vandaag heb afgelopen, zijn er alweer terug bij. En Peter is één van de 35 miljoen Amerikanen die nu naar ‘American Idol’ zit te kijken. Het moet niet altijd politiek zijn.

Tijdens ons verblijf hier in Seattle hebben we geleerd dat afstand heel absoluut is, en tegelijk erg relatief.

Afstand kan soms heel moeilijk te overbruggen zijn. Elke meter telt dan. Straks gaan we nog eens joggen rond het meer … ik weet nu al dat die laatste meters zeer gaan doen. Toen we begin augustus in het vliegtuig zaten naar Seattle had Annemie het lastig met die afstand. “We vliegen over Groenland … én we zijn nog niet half weg”. Ik vond het reuze meevallen, Annemie voelde zich vreselijk ver van huis. Toegegeven, we zitten ook ver. Ik weet niet precies hoeveel duizenden kilometers, maar het tijdsverschil van 9 uur zegt genoeg. Het verklaart ook waarom heel wat vrienden en familie hier nooit zijn geraakt … te ver (te duur). En waarom wij niet even zijn overgevlogen voor den trouw van Hans en Annelies.  

Tegelijk hebben we geleerd dat die afstand erg relatief is. Ik had gisteren schoonbroer Gert aan de lijn. De lijn was beter dan deze tussen Rumst en Mortsel. En dan zwijgen we nog over email, blog en skype. De paar keer dat we met het thuisfront hebben geskyped (zie foto) voelden we ons erg dichtbij (en ook weer erg ver). Een mailtje van Jef en Cis om te zeggen dat ze met oudjaar een kwis over ons hadden gedaan, ging recht naar het hart. Vaak hebben we hier moeten denken aan ons ma en pa, die een jaar in de Congo hebben gewoond zonder al deze moderne snufjes. Brieven schrijven was hun enigste contact met thuis. We zouden het ons werkelijk niet kunnen voorstellen. Al moeten we wel toegegeven dat echte post uit de brievenbus halen altijd een klein feestje was.

Mijn ouders hadden ook geen bezoek in Congo. Dat zou ons dood zijn geweest. We hebben hier echt genoten van elk bezoek. Ja, afstand kan mensen ook dichter bij elkaar brengen. Dat wisten we al van onze bezoekjes aan de Breyntjes in Turijn. Je eet, leeft, slaapt samen, en daarnaast probeer je zoveel mogelijke leuke dingen te doen. Het is meestal kort, maar intenser dan wekelijks bij elkaar binnen lopen. Ook onzen Tim moet ik gelijk geven toen hij me vooraf zei dat hij nooit zo close is geweest met ons vader als die week in New York. We hebben hier mensen écht beter leren kennen, sommige daarvan wonen amper 200m van huis in Mortsel. Morgen komt onze laatste bezoeker. Jesper, een Zweed die een jaar in Florida aan d’unif werkt, en genoeg heeft van al de zon daar. Na een paar honderd mails met hem kijk ik echt wel naar uit naar ‘real’ contact. 

Binnen twee weken vliegen we terug. Een hele afstand. Maar als we daar iedereen terug zien zal snel blijken hoe relatief afstand echt wel is. Het zal zijn alsof we nooit zijn weg geweest.

Onze dagen in San Francisco waren echt genieten. Dat deden we ook nog op de weg naar huis. We reden met onze Ford door de golvende wijnvelden gehuld in dauw, verlicht door de ochtendzon, langs de prachtig blauwe oceaan  … Het had iets onwezenlijk. Zoals in een sprookje, of een droom waaruit je niet wil ontwaken. Maar ontwaken deden we sneller dan verwacht. Goed bollend op een verlaten brede weg, kruisten we een politiewagen. Die maakte prompt rechtsomkeer, zette zijn sirene aan en zette de achtervolging in. Braaf gingen we langs de kant staan. De politie-agent kwam naar onze wagen gewandeld. “You were speeding sir. Can I see you driver licence and papers, please.”

Ik voelde me even een figurant in een Amerikaanse B-film. En nu gaat het komen dacht ik. Nu gaat de agent zeggen: “Could you please step out of the vehicle sir”, “But officer, I ..” “COULD YOU PLEASE STEP OUT OF THE VEHICLE SIR! “… Maar dat gebeurde dus niet. We kregen een bekeuring. Hoeveel dat is, weten we nog niet precies. We moeten nu bellen om iets te regelen, onze ‘zaak’ komt immers pas voor als we al weg zijn. De politieagente was streng, maar vriendelijk. Ze wou ook weten hoeveel ik weeg en hoe groot ik ben. Ik kon me bedwingen geen mopje te maken over die vreemde vragen. 

“Nu niet meer te snel rijden hé papa.” “Nee, nee jongen …” Lap nog een vermaning van je zoon erbij. De rest van de dag hebben we ons dan maar aan de snelheid gehouden. Tegen 110km per uur op de autostrade. Ik zie het onze Steven nog niet doen. De rest van de tocht verliep zonder problemen. De volgende dag maakten we nog een tussenstop in Oregon voor een ontmoeting met Antwerpse ex-collega Cas en zijn fijne ega. De laatste twee uren mocht Annemie in een sneeuwbui rijden. Pittig. Toen we in onze straat aankwamen stak er al een auto in de gracht. Welcome home. Ondertussen is de sneeuw vervangen door regen en wind. We troosten ons met de gedachten dat het in Kontich nog veel kouder is én met de warme herinneringen aan onze trip naar de zon. We hebben California beloofd dat we terug komen.

Na maanden lang warmlopen via blog, mail en skype was het 18 december 2008 eindelijk “The Day”.  Afgezet in Zaventem door een bezorgde moeder begonnen we aan ons Amerikaans avontuur:

 EPISODE I

 Eerste meevaller

Ons jongens hun luchtdoop valt goed mee: geen stoppen in de oren, geen volle kotszakjes, geen al te grote verveling, …

Eerste stress

We dienen een extra tussenlanding te maken om bij te tanken voor het geval we omwille van de extreme weersomstandigheden niet zouden kunnen landen in Seattle?! Oeps, het zal toch niet waar zijn!  Alsof dit nog niet genoeg was, diende we elk afzonderlijk totaal verspreid over het vliegtuig plaats te nemen.  Dit was er even teveel aan en Eva heeft met al haar capaciteiten van “coachend leiding geven” de stewardessen een oplossing doen bedenken.

 Eerste sneeuw

Eindelijk geland in Seattle bleek alles wit en bevroren te zijn.  Peter zag er al even wit uit, want was met doodsangst er toch in geslaagd om veilig de luchthaven te bereiken om ons op te pikken.  Als we één dag later waren geweest, hadden we niet meer kunnen landen, want was alles dicht gesneeuwd …

Eerste knuffels

Aangekomen in de gezellige woning ten huize Vannies volgt de ontlading: kinderen worden wakker en beginnen over enthousiast met elkaar te spelen en wij genieten van een goed glas wijn (het eerste van een lange reeks in de komende twee weken) en een reeks straffe verhalen.

 Eerste tocht met de slede

Hét vervoermiddel van Seattle blijkt de slede te zijn.  Met onze vier Husky’s maken we verschillende functionele en recreatieve tochten doorheen de woonwijk van de Vannies.  Zo krijgen onze eerste dagen in Seattle een hoog “wintersportvakantie – gehalte”.

 Eerste bezoek aan Seattle

Met enige moeite en het nemen van een berekend risico zijn we toch enkele keren met zijn allen in the city geraakt.  Voor de kids bleek de schaatsbaan de meest favoriete plaats.  Voor ons waren er andere toppers: Space Needle, Pike Market, Starbucks Café, Freemont, …  Met beter weer hadden we ongetwijfeld nog meer kunnen zien, maar we hebben genoten van wat we hebben gezien en we kwamen ook niet speciaal voor een citytrip, maar evengoed voor een bezoek aan onze vrienden uit Mortsel.

 Eerste witte kerst sinds zeer lang

Kerstmis begon zoals een ordinaire dag in Seattle: een half uur sneeuw ruimen, duwen, trekken en nog eens proberen om de auto op de bevroren oprit te krijgen.  Maar wat dan volgde was een kerstfeest om nooit te vergeten: gevulde Turkey, cadeautjes, champagne, DJ Ben 10, vier powerrangers met fluo sticks, … en dit met een besneeuwd landschap als achtergrond.

 EPISODE II

 Ford Winstar

Met de blauwe Ford van de Vannies bolde we 1500 km over de “101” van Seattle naar San Francisco.  1400 km doorheen hevige rain showers langs de wilde Pacific Ocean en het Amerika vanuit de films (grote pick up’s, diners met burgers en veel te grote cola’s, foute kerstversiering, motels, …).  “GPS: mijn vriend”; zonder hem waren we er nooit geraakt.

 Oregon Coast Aquarium en Redwoods

Onderweg hebben Milan en Zeno haaien gestreeld in het Oregon Coast Aquarium waar ooit Free Willy werd opgeleid tot filmster.  Een kleine wandeling tussen de reuzen in de Redwoods was een welgekomen afwisseling met drie dagen auto rijden.

Daar is de lente!

Met het einddoel in zicht en na 1400 km regen eindelijk zon en zachte temperaturen (15 °C)!  We halen opgelucht adem en genieten van de zonenergie.

 Bie Bostrom

Op bezoek bij mijn tante in Walnut Creek nabij San Francisco.  Ze woont er in een schitterend gelegen gated community samen met haar levensgrote replica’s van Obama en de Clintons in karton.  Voor de geïnteresseerden: mijn tante houdt zich voornamelijk bezig met haar goed doel “Grandmothers raising grandchildren” – www.grgahero.org

EPISODE III

 San Francisco Airport

Even snel de Vannies van de vlieghaven halen … Eerst 20 km bochten van ons strandhuis naar de stad, dan 10 km file omwille van een accident en dan mijn vriend de GPS die me op een verkeerd adres afzette.  Na lichte paniek en veel zoeken viel Viktor me in de armen omdat hij dacht dat ik dood was en ik het niet zou halen.  Gelukkig had hij geen gelijk…

 Wits End

Ons vakantiehuis in Stinson Beach; een prachtige plaats aan de Pacific waar ons kinderen kunnen spelen op het strand en in de zee, waar we kunnen BBQ-en met oudjaar en waar we ten volle kunnen genieten van ons laatste vakantiedagen.

 De City

Na de Golden Gate Bridge komen we aan in San Francisco City: veel zon, eten in een Californische beachclub, zeeleeuwen op de pier, tram in de steile straten, genieten van een koffie op Union Square, veel homo’s, schitterende gebouwen en een zalig reisgezelschap.  Wat wil een mens nog meer…

 SLOT

Thanks aan Peter, Annemie, Viktor en Kamiel voor hun gastvrijheid en het ons bezorgen van een onvergetelijke vakantie:

Peter: voor zijn onuitputtelijke positieve energie

Annemie: omdat ze twee weken warmte uitstraalde

Viktor: omdat hij Milan zijn Amerika leerde kennen

Kamiel: voor zijn niet te overtreffen droge humor

 Respect voor dit gezin uit Mortsel die een groot avontuur hebben durven aangaan en hun American dream hebben waargemaakt. Good advice aan iedereen die er nog aan twijfelt een stap in de wereld te zetten: Just do it!

 Ben, Eva, Milan en Zeno

3 januari 2009

Man, man, … om jullie niet jaloers te maken over ons verblijf hier in San Francisco vertel ik enkel over de dingen die tegenvallen.  

- Ten eerste we zitten hier op dorpje aan de zee twintig kilometer van de stad. Het weggetje er naar toe is onwaarschijnlijk bochtig langs een helblauwe oceaan. Iedereen is misselijk als we aankomen. Heel vervelend.

- Ik heb mijnen zonnenbril niet bij. Heel lastig.

- De kinderen willen heel den tijd in de zee lopen. We zijn niks gerust.

- De kerstversiering in de stad met dat zonnig weer is echt geen zicht.

- Het nieuwjaar start hier pas 9 uur later. Echt lastig om zo lang te moeten wachten. Dan maar even bloggen …

Bij de Van Aelsten hebben we de gewoonte om elk kerstfeest te onthouden door het een naam te geven. Zo was er enkele jaren geleden ’da jaar dat Nora de cadeau voor hare man al (onder) aan had’ . Of al langer geleden: ‘da jaar dat onze Steven naar zijn kamer vloog’, en ’da jaar dat onze Steven wééral naar zijn kamer vloog’. Dit jaar lag de naam al op voorhand vast : “da jaar dat Peter & Annemie er ni waren maar Carolien wel”. (Jawel, twee Hollanders aan de feesttafel in de Ganzenbollaan). Hier in Seattle besloten we deze naam-traditie verder te zetten. Eerst dachten we om deze editie te dopen als: “da jaar dat we waren ingesneeuwd en kerstinkopen met de slee moesten doen”. Maar ’s middags begon het te regenen, en leek de naam al achterhaald.

Andere namen die kans maakten: ‘da jaar dat de kinderen allerlei cadeautjes kregen, maar het meest plezier hadden met een lichtstokje’ (zie foto). Die naam vonden we wat te lang. ‘Da jaar dat Ben en Peter een uur waren bezig geweest den auto terug op den oprit te parkeren’, zagen de mannen niet zitten. En ook ‘da jaar dat Annemie en Eva alleen met moonboots en een kerstmuts door de sneeuw liepen’ vond niet iedereen geslaagd. Daarom hebben we maar gekozen voor het krachtige ‘da jaar met de kalkoen’. Jawel, we hebben weer zo’n groot beest bereid en toch half opgegeten. Het wantrouwen op voorhand was groot, maar het was best lekker en heel feestelijk. Jammer dat de foto’s van Kamiel en Zeno die aan een reusachtig been aan het peuzelen waren mislukt zijn (dju toch).

Het kerstfeest 2008, ‘da jaar met de kalkoen’ is eentje om te onthouden. Het was gezellig, lekker, en veel ambiance (met dj Ben 10). The day after zitten we hier met een kleine kater, en zonder auto. (Onze vrienden zijn er al mee naar San Francisco vertrokken; wij vliegen hen binnen enkele dagen achterna). We hebben Eva, Ben, Milan en Zeno maar een fractie van ‘ons’ Seattle kunnen laten zien. Een zwaar gehavende citytrip. Maar aan de kerstdis waren we het wel eens dat het een heel leuke week was. De kinderen hebben non-stop gespeeld en de volwassenen veel gebabbeld, gelachen en de slee vooruit getrokken. Een week met een hoog ‘feel good’ gehalte. We missen onze vrienden al een beetje, en kijken uit naar het weerzien in San Fran.

  

 

Ik durf al wel eens overdrijven, ook op deze blog. Maar zonder overdrijven: we zijn ingesneeuwd. Er is ondertussen bijna een half meter sneeuw gevallen (allé pakt 37 cm) en de auto van den oprit rijden was niet meer mogelijk. Toch hebben we er een super leuke dag van gemaakt. Met de slee naar de supermarkt, een voetbalmatch in de sneeuw, outdoor kerst-aperitief, … en nu zijn de kids pizza aan het maken terwijl het buiten blijft sneeuwen. Het verschil tussen straat en voetpad is al lang verdwenen. De Seattlies laten hun auto staan en nemen de langlauf latten om ne koffie te gaan drinken. Ze hebben dit nog nooit gezien, toch niet in hun stad. 

Opnieuw zonder overdrijven: het is hier prachtig. Alles ziet wit. We genieten ervan, maar hopen stiekem dat we niet heel de week ingesneeuwd blijven. Nee, een witte kerst is geen must meer. Al denkt de weerman dat het er nog wel inzit.

Ik weet dat je altijd respect hebt gehad voor wie ik ben en wat ik doe. Maar nu is het zo ver.  Je kan me eindelijk als een echte zoon beschouwen. Ik leg even uit waarom. 

Vorige week heb ik zelf het voorlicht van den auto vervangen. Normaal zou ik even naar de Reep hebben gereden. Nu heb ik het helemaal zelf gedaan. Mijn vrouw trots kei trots, kinderen vol ongeloof. Heb jij dat gedaan, papa? Ja jongen, de papa kan dat zelf, zonder de Nonno.

Vandaag heb ik mijn grenzen nog verder verlegd. Deze ochtend bleek onzen achter band plat te zijn. De Reep bellen bleek wederom geen optie. Dan maar zelf het reserve achterwiel bovengehaald en dan band vervangen. Toegeven, den Ben, alias de papa van de Milan, heeft wel wat geholpen. Maar toch. Ik ben nu klaar om de motor eens op te gooien.

Uw handigste (schoon)zoon,

peter